Nie zrozumcie mnie źle – każdy może słuchać, co się mu podoba.  To też nie wpływa na obiór osób, bo klasyfikowanie ludzi względem muzyki jest niedobre…
… ale jak trzeba być spaczonym, żeby jej słuchać?

I wtedy to pojawia się grupa ludzi, przynosząca prawdziwie dobrą nowinę. Podchodzą z gitarami i zaczynają śpiewać. Nie, nie chodzi mi o jakiś zespół chrześcijańskiego rocka, tylko cover Bad Romance tytułowej bohaterki.

Prawda, że lepiej? I w tym wypadku nie przyjmuję sprzeciwu. Ale najbardziej mnie zaskoczył inny film, a mianowicie akustyczna wersja Poker Face. Sami sprawdźcie:

Tak, to Lady Gaga we własnej osobie.  I tu pada pytanie – czy nie mogłaby nagrywać wersji akustycznych wraz z tymi „normalnymi”? Albo inaczej – czy stacje radiowe muszą katować nas tym „czymś”, co puszczają, zamiast czegoś bardziej strawnego?

To pytanie zostaje niestety bez odpowiedzi…

Zdjęcia: 01 | 02 | 03 | 04

Filmy: 01 | 02

Właściwie, to niewiele. Na razie wpadłem na bardzo mało oryginalny pomysł projektu, który nazwałem „41sekund”. Sprawdźcie filmiki, tam jest wszystko wytłumaczone. A tak poza tym – może raz na jakiś czas będę mówił coś przed kamerą (czytaj: Omnią), któż to wie…

No i to tyle. Miłego oglądania!

Ulubione kawałki? A proszę bardzo, choćby  Snakeskin, Diver, There (choć akurat to od ciągłego słuchania w końcu przejadło mi się), czy pozytywnie brzmiące Sky & Sun. Ale myślę, że każdy znajdzie choćby jedną piosenkę, która podejdzie mu do gustu.

Ogólnie polecam ten album wszystkim, którzy szukają jakiejś alternatywy dla pop-gówna, które leci w radiach komercyjnych. Bez wątpienia „Vrashenie” zrobiło na mnie dobre wrażenie.

Początek jest dość standardowy, by nie powiedzieć – nudny. Ot, nakreślenie historii, jak Obcy pojawili się na Ziemi, a także jak ludzie ich przyjęli. Cóż, nie był to miły widok – „krewetki”, bo tak pogardliwie byli nazywani kosmiczni przybysze, byli traktowani gorzej niż, za przeproszeniem, murzyni. Stanowili obiekt wyzysku przez wszystkich, będąc przy tym kompletnie bezbronnymi wobec uzbrojonych po zęby ochroniarzy korporacji MNU. To był smutny widok, który pokazywał nam, jak bardzo bezduszni potrafimy być względem innych.

Na szczęście (choć nie do końca dla bohatera głównego), dochodzi do przypadku, który odmieni los „krewetek”. Nie będę zdradzał szczegółów, ale mogę potwierdzić – w tym filmie nie zabraknie strzelanin, zarówno z broni ludzkiej, jak i pochodzenia pozaziemskiego oraz widoku mutantów. No, właściwie, to mutanta, w liczbie pojedynczej, który przejdzie przemianę nie tylko fizyczną ale także mentalną. Nie zabraknie nawet mecha, który pod koniec filmu będzie siał zniszczenie pośród szeregów armii owej „opiekuńczej” korporacji. Po prostu to, co tygryski lubią najbardziej.

Czy warto się wyprać na „Dystrykt 9.”? Moim skromnym zdaniem – tak. Może nas nie zauroczył, jak wspominałem na początku, ale to był solidny film. Dla fanów klimatycznych opowieści o osaczonych, zdesperowanych jednostkach, zdolnych do wszystkiego, będzie to bardzo dobra pozycja. A tym bardziej dla zapaleńców czyhających na efektowne eksplozje.

Aha, dziś wziąłem też na tapetę pewną płytę, ale muszę ją kilkakrotnie przesłuchać, zanim o niej opowiem. Zapowiada się jednak przyjemnie.

Hej, to dzień po moich urodzinach.

Tak czy inaczej najciekawszą rzeczą była podróż, która przebiegłą raczej spokojnie i bez dziwnych sytuacji. Z autobusu do metra, z metra do autobusu i tyle. Teraz zmarznięty siedzę i piję ciepłą herbatę… Chyba puszczę sobie jakiś progresywny jazz (czy jak to tam nazywają).

PS. Oczywiście zapomniałem wczoraj dodać fotki, którą zrobiłem specjalnie, żeby tutaj wkleić. Ech, skleroza nie boli.

Zgadnijcie, gdzie jestem.

Jakiś czas temu pomyślałem, że byłoby fajnie prowadzić bloga, w którym mógłbym opisywać swoje codzienne życie. Nie, żeby było jakieś wyjątkowe, ale mimo wszystko zdaje mi się, że byłoby co opisywać. Poza tym pisanie regularne wymaga ogarnięcia i przestrzegania zasad. Może w ten sposób nauczę się metodyczności i skrupulatności.

Skąd taki tytuł? Otóż nie jestem zupełnym żółtodziobem, jeśli chodzi o blogowanie. Pierwszy kontakt z tą formą twórczą miałem w roku 2003-2004, kiedy to miałem możliwość korzystania z Internetu u znajomych i w szkole.  Od tamtej pory trochę tekstu przewinęło się przez moje ręce.

Na dziś to chyba tyle. Gdy znajdę czas, powinienem opisać jeszcze parę innych rzeczy. To do zobaczenia. Tudzież przeczytania!